Geschreven door Ds. Zeth Mustamu

EINDELIJK OOG VOOR DE KNIL!

Ik wilde me er niet druk om maken, maar nou gaat het dus tóch gebeuren!!!

Net teruggekomen uit de Molukken ben ik met een enorme jetlag maar weer gaan slapen. De telefoon gaat en met een slaperige stem zeg ik:Ja hallo? Blijkt één of andere journalist van één of andere radio/tv/krant, die me vraagt wat ik er van vind. Ik zeg: Waar heb je het over? Over de erkenning voor de KNIL-millitairen, zegt hij. Zeg ik: O dat? Wel erg rijkelijk laat, vind je ook niet?
Goed. Hij vraagt: Weet u om hoeveel mannen het gaat? Ik zeg: Een handjevol misschien? Je weet toch zelf wel, dat vrouwen veel ouder worden dan mannen, en dat in de ouderenhuizen veel meer vrouwen zijn dan mannen? Ik ben zelf 66 en na zoveel jaren zijn er écht niet veel oude Molukse mannen meer in leven, denk je ook niet? Zegt hij: ja ja. Maar is de Molukse gemeenschap blij? Ik zeg: Moeten we nou allemaal in juichen uitbarsten? Volgens mij is het gewoon een tactiek van de Nederlandse regering: heel lang wachten tot bijna alle Molukse KNIL-millitairen zijn overleden, en dan zogenaamd met één of andere “erkenning” komen. Ik zeg: Weet jij nog van die Rietkerk-penning? Zegt hij: Dat is alweer een tijdje geleden toch? Zeg ik: Dat klopt. Min vader was toen al overleden. Weet je wat mijn moeder met die penning heeft gedaan? Ze heeft hem teruggestuurd met de woorden: Mijn man is geen hond aan wie je een penning geeft. Steek die penning maar in jullie reet! Zegt hij: Dat is duidelijke taal van uw moer! Ik zeg: Dat klopt! Iig geval vraagt hij of ik tijd heb om langs te komen. Ik zeg: Meneer, ik heb al gezegd: ik heb een enorme jetlag en lag te slapen. Volgens mij hebben jullie genoeg kanalen om andere Molukkers hierover te spreken, toch? Goed. Einde gesprek.

Mijn moeder zei altijd: Waar blijft de gerechtigheid? Juist, ja! Is het erkennen van de staat van dienst van onze vaders en grootvaders -na zegge en schrijve: 66 jaar!!!- gerechtigheid?

What the fuck is er toch aan de hand met die Nederlandse regering/defensie?

Eerst beloven ze een tijdelijk verblijf van zes maanden terwijl ze al donders goed weten dat ze dit nooit kunnen waarmaken, want Nederland is in 1950 al Indonesië uitgeknikkerd. Daarna schepen ze 12.500 KNIL-millitairen met hun gezinnen op transportschepen naar Holland. Tijdens de overtocht worden de mannen geweldig oneervol ontslagen. Want stel je voor zeg, dat je straks hun pensioenen ook nog moet betalen! In Holland worden deze gezinnen ondergebracht in -jawel, mijn oude klacht- oude, koude, tochtige en vochtige barakken waardoor een aanzienlijk deel van de hier geboren Molukkers niet meer leeft. Dan moeten deze trotse mannen hun werk zoeken op scheepswerven, stomerijen, aardappels rooien en wat al niet meer. Opgegroeid met zeer weinig privacy gebeurt er in de barakken ook nog eens van alles en nog wat, waarbij de huidige soapseries totaal zouden verbleken.

Dan komt er nog een rechtszaak waarbij mariniers niet meer weten wat er allemaal is gebeurd, terwijl we weten dat een aantal actievoerders standrechtelijk is afgemaakt.

What the fuck is er allemaal aan de hand? En waarom leidt ineens de hele Nederlandse regering/defensie aan collectief geheugenverlies?

Zijn ze nou écht vergeten dat ze met geweld Indonesië 350 (!!!!!) jaar lang hebben geterroriseerd met hun koloniaal bewind? Zijn ze nou écht vergeten dat ze met moord en doodslag de Molukse eilanden hebben gemarteld vanwege de specerijen monopolie van de VOC? Zijn ze nou écht vergeten hoe hun “held” JP Coen de Bandanezen op gruwelijke wijze heeft gefolterd, waardoor de Bandanezen dit tot op de huidige dag niet kunnen vergeten?

Het mag duidelijk zijn. Er is geen sprake van collectief geheugenverlies van de Nederlandse regering/defensie, maar van selectief geheugenverlies. Dat dwingt hen, om zo snel mogelijk alles wat Moluks is te vergeten, want het Moluks Moluks brengt bij hen in herinnering hoe fout hun verleden was, hoe fout hun heden is en hoe fout hun toekomst zal zijn ten aanzien van de Molukse gemeenschap. Niet alleen hier in Nederland, maar ook daar op de Molukken.

Zoals mijn moeder zegt: Waar blijft de gerechtigheid? Die gerechtigheid komt pas, als deze Nederlandse regering/defensie niet meer lijdt aan selectief geheugenverlies, maar zich plotseling herinnert, waar het om draait rondom het hele Molukse gebeuren: durven verantwoording nemen en durven verantwoordelijkheid dragen.

Want als ze dát hadden gedaan, dan hadden ze oprecht eerherstel kunnen geven aan wie dit had gewild. Dan hadden ze de Molukse gezinnen die in de jaren ’50 en ’60 terug zijn gegaan -en daarna- een goede, veilige terugreis kunnen garanderen. Dan hadden ze alle teruggekeerde en hier gebleven Molukse gezinnen een gegarandeerd maandelijkse toelage kunnen geven, tot aan hun laatste levensdag. Of misschien willen ze toch maar liever aan collectief geheugenverlies lijden, zodat het de staatskas miljoenen c.q. miljarden kan besparen.

What the fuck is er toch aan de hand met deze Nederlandse regering/defensie?